T is niet de enige keer, dat ik aan jou schrijf zonder dat je t zal lezen… Je weet niks van mijn geheim boekje waar ik sommige maanden geleden sinnetjes vormde, die nog de realistische hoop laten zien je spoedig als moegelijk weer in mijn armen te sluiten. Wanneer wist ik toen niet… maar toch was ik ervan overtuigd.
En nu moet ik herkennen, dat t je ook niet zal kunnen schelen wat ik hier in grappig en fout Nederlands ga posten. Waarom dan ook? Je houd niet meer van mij. T is nu bijna 1 jaar geleden, toen ik naar Parijs vertrok. Daar was mjn leven helemaal uit elkaar gebroken. Ik kon t niet snappen dat ik je kwijt was. En op een manier snap ik t nog altijd niet, hoe jij me zo makkelijk uit jouw leven kon gooien.
Achter mijn laatste kamikaze-achtige handeling in november, heb ik echter begrepen, dat ik moest beginnen, de hoop, weer met jou samen te komen, uit mijn hoofd te laten verdwijnen.
Ik durfde een moedige stap en liet een nieuwe liefje in mijn leven. Ik hou van hem. Tegelijkertijd weet ik wel, dat mijn hunkering naar jou nooit kan helemaal stoppen. Ik mis je zo, als ik Litouwen mis. En Litouwen was t leukste wat ik ooit heb geleerd kennen.
Een dag zal ik je weer ontmoeten. Daar ben ik nog altijd zeker van. Intussen wacht ik niet meer. Ik ga gewoon door met leven op zoek naar deze intense gevoelens, die ik tot nu alleen door jou kon voelen…
Abgelegt unter : Eintagsfliegen, SprachKamikaze | Mit Tag(s) versehen: foute hoop, hunkering, verliefd op twee mannen
